FI DI SIRAC (51)

Letôr: Umberto Riva

Prejere di Gjesù, fi di Sirac

511Ti laudarai, Signôr e re,

e ti cjantarai, gno salvadôr,

o laudarai il to non,

2parcè che tu sês stât il gno ripâr e il gno jutori,

salvant il gno cuarp de ruvine,

dal laç di une lenghe ch’e bute fûr cjàcaris

e dai lavris di chei ch’a van indenant cu la bausie.

Denant di chei che mi saltavin intôr

tu sês stât il gno jutori; jo o soi salf,

3parvie dal to grant boncûr e parvie dal to non,

dai laçs tindûts par glotimi,

de man di chei ch’a metevin palissis a la mê vite,

des tantis tribulazions ch’o ài vudis,

4de fogule ch’e veve di scjafojâmi dulintôr,

di mieç dal fûc che jo no vevi impiât,

5de panse di chel âtri mont tant fonde,

de lenghe soce e de peraule false,

6de frece di une lenghe disoneste.

La mê anime si è sdongjade de muart

e la mê vite e je lade jù fin sui confins di chel âtri mont;

7o jeri cerclât di ogni bande e no ’nd’jere jutori,

o spietavi une man dai oms ma no ’nd’jere.

8Mi soi visât dal to boncûr, Signôr,

dai benefissis che tu nus às simpri fats,

parcè che tu tu liberis chei ch’a stan fidâts sun te,

tu ju salvis de çate dai triscj.

9O ài fate lâ sù de tiere la mê supliche,

o ài preât par jessi liberât de muart.

10Alore o ài berlât: “Signôr, pari dal gno Signôr,

no sta bandonâmi te tribulazion

cuant che o soi cence un jutori

denant de prepotence.

O cjantarai il to non cence mai fermâmi,

ti ringrassiarai cu la laut”.

11La mê prejere e je stade scoltade.

Tu mi às salvât de ruvine,

tu mi às liberât tal moment dal pericul;

12par chel ti laudarai e ti cjantarai,

o benedissarai il non dal Signôr.

L’esperience de sapience

13Cuant che o jeri inmò fantaçut, prin ch’o viazas,

te mê prejere o ài domandade di un continuo la sapience.

14Le ài preade denant dal templi

e fintremai tal ultim le cirarai.

15Dade fûr tant che uve che si scurìs,

il gno cûr si è consolât in jê.

Il gno pît al è lât indenant dret,

di zovin in sù o soi lât daûr des sôs olmis.

16O ài apene tindude la mê orele e le ài vude,

o ài cjatât par me grant insegnament.

17Midiant di jê o soi lât indenant,

a di chel che mi à dade la sapience i darai glorie.

18Mi soi decidût di metile in vore,

o ài bramât il ben, par chel no restarai malapajât.

19O ài impegnadis dutis lis mês fuarcis pe sapience,

o ài metude in pratiche a puntin la leç.

O ài slungjadis viers dal alt lis mês mans

e mi soi vergognât de mê ignorance.

20O ài tindude la mê anime viers de sapience

e le ài cjatade mantignintmi mont.

O ài cuistât parie inteligjence fin dal imprin,

par chel no sarai bandonât.

21Lis mês vissaris si son ingropadis par cirîle,

ma dopo o ài fat un grant vuadagn.

22Il Signôr mi à dade, sore, une lenghe,

e cun chê lu laudarai.

23Vignît dongje di me, vuâtris che no saveis,

fermaisi in cjase mê par imparâ.

24Parcè pierdeiso timp in chestis robis,

dal moment ch’o veis ancjemò tante sêt?

25O ài vierzude le mê bocje par dî:

“O podeis cuistâle cence bêz;

26meteit il cuel sot dal so jôf,

acetait la istruzion,

al è facil cjatâle.

27I vuestris vôi a viòdin che no ài sfadiât masse

e ch’o ài cjatât par me une grande polse.

28Se l’istruzion us coste une vore di arint,

o cuistareis parie ungrum di aur.

29Ch’o podeis indalegrâsi tal so boncûr,

cence vergognâsi pe sô laut.

30Finît la vuestre vore prin dal timp

e tal moment just us darà la sô pae”.